Interview met Kim van Kooten (ONDER HET HART)

In het liefdesdrama ONDER HET HART, van regisseur Nicole van Kilsdonk, krijgt de 37-jarige Masha (Kim van Kooten) een liefdesrelatie met Luuk (Koen de Graeve), vader van twee kinderen en net gescheiden. Niets lijkt hen in de weg te staan, totdat Luuk plots ongeneeslijk ziek is en Masha opeens ‘statusloos’ blijkt. De ex van Luuk (Lies Visschedijk) en zijn kinderen willen ook voor hem zorgen en claimen hem. Het NFF stelde actrice Kim van Kooten enkele vragen over haar hoofdrol in ONDER HET HART.


In ONDER HET HART speel je de rol van Masha, kun je iets vertellen over deze heftige rol?

Masha is een vrouw van eind dertig, die de hoop op een grote liefde misschien wel een beetje heeft opgegeven, maar dan staat hij toch ineens voor haar neus in de gestalte van Luuk, gespeeld door Koen de Graeve. Ze worden verschrikkelijk verliefd en lijken alle obstakels te overwinnen, maar dan slaat het noodlot toe als Luuk ziek wordt. De film gaat daarna vooral over hoeveel verdriet je jezelf mag toe-eigenen als nieuwe vriendin, wanneer zoiets gebeurt bij een man die al een heel leven achter zich heeft met een vrouw en kinderen.

Het is een heftige, maar ook heerlijke rol. Je mag als acteur namelijk alles laten zien; van verliefdheid tot verdriet en wanhoop. Dat is ook meteen de valkuil omdat je precies binnen de lijntjes van melodrama moet blijven. Zo zijn regisseur Nicole van Kilsdonk, Koen en ik heel erg aan het zoeken geweest naar in welke scènes je wel of niet huilt. Volgens mij is het mooier als een personage heel hard probeert om niet te huilen, in plaats van alle tranen meteen te laten lopen. Dat zit al in het scenario: het klinkt als een loodzwaar verhaal, maar het is heel licht en met humor geschreven. Hierdoor komen de momenten waarop er verdriet is extra hard aan, omdat je ervoor misschien net om iets gelachen hebt.


Hoe ben je bij de film terechtgekomen en hoe was de samenwerking met Nicole en Koen?

Ik ben, heel luxe, benaderd door Nicole. Ik hoorde dat zij mij in haar hoofd had voor een film, toen hebben we een dag gewerkt samen en wisten we allebei eigenlijk meteen: dit is mijn rol, die moet ik gewoon hebben! Ik hoopte altijd nog een keer met Nicole te werken omdat ik weet dat zij heel goed is met acteurs. Zo heeft ze mij van te voren gevraagd om haar te vertrouwen en het project vol aan te gaan. Dat vond ik heel eng, omdat het emotioneel best pittig zou worden, maar ik dacht wel meteen: ja, bij jou durf ik dat en wil ik dat ook.

Toen Koen en ik naast elkaar zaten in de auditieruimte bij het testen van mannen voor de rol van Luuk, was het ook in de eerste seconde duidelijk dat hij het moest worden. Koen straalt een rust uit en weet hoe je een scène zuiver speelt. Ik heb weleens audities gehad waarbij een tegenspeler uit de scène viel toen ik een zin net iets anders zei dan in het script stond. Koen gaat dan gewoon door en is bezig met wat er op dat moment gebeurt tussen ons. Het is heel belangrijk om je op je gemak te voelen bij iemand waarmee je een intiem verhaal speelt. Nicole, Koen en ik zaten in de vijf weken van de opnames met z’n drieën in een soort bubbel, dat was heel bijzonder.


Lees je scripts anders omdat je zelf scenarist bent?

Ja, ik vind soms dat iets beter kan of ik verander zinnetjes, maar dat was hier echt niet het geval omdat elke zin die er stond al goed was. Als scenarist zet ik er elke keer (letterlijk) mijn zinnen op dat acteurs zich op iedere zin die ze mogen zeggen verheugen. Ik vind dat je dat als schrijver verplicht bent aan de regisseur, maar vooral aan de acteurs. Bij dit script ging het uit mijn hoofd leren bijna vanzelf omdat elke zin die er komt bijna logisch is. Dat heeft te maken met de eigenheid van Peer Wittenbols (scenarist ONDER HET HART, red.), hij heeft een humor en stijl die net uit het lood staat soms. Dat doet niets af aan het realisme maar het is wel bijzonder daardoor.

 

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Rutger Hauer niet in vervolg
Blade Runner

Rutger Hauer (71) keert niet terug in de rol van Roy Batty in het vervolg van de filmklassieker Blade Runner. Dat meldt het management van de Nederlandse acteur aan Shownieuws. In 1982 brak Hauer in de VS door met zijn hoofdrol in Blade Runner. Denis Villeneuve, die furore maakte met de films Incendies en Prisoners, zal de film gaan regisseren. Deadline maakte vrijdag bekend dat Harrison Ford wel terugkeert als Rick Deckard in het vervolg van Villeneuve.

 

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Interview met Tim Oliehoek (WIPLALA)

19 november 2014

 

De familiefilm WIPLALA, vanaf woensdag 19 november in de bioscoop te zien, gaat over een 10 cm groot mannetje genaamd Wiplala (Géza Weisz) dat bij toeval in het keukenkastje gevonden wordt door het negenjarige zoontje van de familie Blom. Wanneer Wiplala per ongeluk het hele gezin net zo klein tinkelt als hijzelf, begint een spannend avontuur over hele kleine mensen in een hele grote wereld. Deze vrolijke avonturenfilm is geregisseerd door Tim Oliehoek ( VET HARD, CHEZ NOUS, SPION VAN ORANJE). Het NFF stelde Tim enkele vragen over de film die maandag 17 november in première is gegaan in De Filmhallen Amsterdam.

Waarom wilde je deze film maken?
"Als klein Oliehoekje heb ik het boek gelezen en vond het toen onwijs spannend. Ik droomde ervan dat ik ook een Wiplala had als vriend. Nu jaren later vroeg producent Burny Bos mij of ik het wilde verfilmen en dat vond ik een hele grote eer. Ook doodeng natuurlijk. Dit boek is uit 1957 en gaat vele generaties mee. Je komt dus aan iemands jeugd. Naast de special effects uitdaging vond ik ook dat scenarioschrijfster Tamara Bos er een extra laag in heeft verwerkt. We leren de familie Blom kennen als een gebroken gezin. Het Wiplala-avontuur zorgt ervoor dat ze elkaar weer vinden en worden weer een ‘echt’ gezin."


WIPLALA is de eerste familiefilm die je hebt geregisseerd. Daarvoor regisseerde je o.a. films als VET HARD en CHEZ NOUS. Maak je tijdens het regisseren van een familiefilm andere keuzes?
"Bij elke film maak je andere keuzes. Ik vind dat geen enkele film van mij hetzelfde is qua toon. Natuurlijk moet je rekening houden dat de jonge doelgroep het aanspreekt. Maar dan nog zoek ik de grens qua spanning en humor. Veel familiefilms maken gebruik van een kleinerende toon. Ik denk dat kinderen intelligenter zijn dan dat. Ik heb met mezelf ook de afspraak gemaakt dat je als pappa, mamma, oma of opa ook een leuke tijd hebt in de bioscoop."

Van de films die je hebt geregisseerd, zijn er meerdere boekverfilmingen. Waar komt deze interesse vandaan?
"Het is inderdaad mijn tweede boekverfilming, maar dat is toeval. Het verhaal moet altijd de motivatie zijn om iets te maken. Of het nou een boek is of een fantastisch scenario." Er is steeds meer mogelijk op het gebied van special effects. Heeft dit ook invloed op de keuzes die je maakt als regisseur? Kies je bijvoorbeeld vaker voor special effects? "WIPLALA gaat over klein getinkelde mensjes die verdwaald raken in Amsterdam. Natuurlijk moet je dan gebruik maken van de digitale special effects. Anno 2014 is het ook veel toegankelijker om daar gebruik van te maken dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden. Het is altijd een leuke puzzel die je moet aangaan. Ik hou wel van een beetje geknutsel met shots. Je creëert je eigen wereld waar je als regisseur zelf mag bepalen wat wel of wat niet kan. Als het publiek die wereld accepteert en naar een verhaal kijkt dan ben ik een gelukkige regisseur."

Tim Oliehoek aan het werk achter de schermen.

Doorgaand op voorgaande vraag, in hoeverre was dit voor WIPLALA van toepassing?
"70 procent van de film is effect. Dus het was een enorme klus. Elk shot is uitgetekend en vraagt om een plan van aanpak. We hebben echt maanden om de tafel gezeten om over de digitale effecten te praten. Maar ook wat bijvoorbeeld de production designer Wilbert van Dorp moest bouwen. We hebben namelijk ook gebruik gemaakt van enorme decors die 20 keer groter waren."

Waarom moeten mensen WIPLALA gaan zien?
"Het verhaal van Annie MG Schmidt is zeer geschikt voor een waanzinnige beleving. Alles zit erin: avontuur, humor, spanning en zelfs de nodige emotie. Tijdens een viewing voor de bioscoopeigenaren hoorde ik dat er een traantje was gelaten. Ook de zoon van Annie, Flip van Duijn, stuurde Burny Bos een e-mail om te delen dat zijn moeder er heel trots op zou zijn. Dat vond ik echt een heel groot compliment."

Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten?
"Ik heb voor nu nog geen flauw idee. Ik ben wel gevraagd voor verschillende projecten. Maar er is nog niks concreet. Het moet wel kloppen, ik wil geen film maken omdat ik dan op de set kan staan. Je bent minimaal 2 jaar met een film bezig, dus ik ben heel kieskeurig met wat de volgende wordt. Mijn grootste probleem is alleen dat ik niet stil kan zitten."

Wat is je favoriete Nederlandse film?
"Ik vind DE VIERDE MAN van Paul Verhoeven heel erg onderhuids en spannend. KARAKTER van Mike van Diem is een heus kunstwerk, echt alles klopt aan die film. Ik ben ook heel erg benieuwd naar zijn nieuwe film DE SURPRISE."

 

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Platina Film voor
MICHIEL DE RUYTER



Credits: ArjoFrank Fotografie

Sinds de release op 29 januari zagen al ruim 400.000 bezoekers de epische avonturenfilm MICHIEL DE RUYTER in de bioscoop. Vandaag werden acteurs Frank en Isa Lammers verrast met de Platina Film. In de Admiraliteitskamer van Het Scheepvaartmuseum ontvingen de acteurs, ook in aanwezigheid van gedelegeerd producent Bernard Tulp, namens het Nederlands Film Festival en het Nederlands Filmfonds de Platina Film. De film staat stevig verankerd op de tweede plaats in de lijst van best bezochte bioscoopfilms en is in meer dan 120 Nederlandse bioscopen te zien met twee leeftijdsversies, 12 jaar en 16 jaar en ouder.

Naast Frank Lammers worden de belangrijkste rollen vertolkt door Sanne Langelaar, Barry Atsma, Egbert-Jan Weeber, Derek de Lint, Hajo Bruins, Charles Dance, Rutger Hauer, Gene Bervoets, Lieke van Lexmond, Lukas Dijkema, Pip Pellens, Jelle de Jong, Nils Verkooijen, Jules Croiset, Jada Borsato, Tygo Gernandt en Roeland Fernhout. Om de film epische allure mee te geven werd de Nederlandse crew bijgestaan door specialisten uit de US en Engeland. Stuntmannen uit de hele wereld hebben aan de film meegewerkt. Voor de SFX vloog een team uit Engeland over. Aan de opnames werkten meer dan 5000 figuranten mee.

Halverwege de 17e eeuw is Nederland een van de grootste zeevarende naties ter wereld. Na het overlijden van de legendarische admiraal Maarten Tromp, is Michiel de Ruyter zijn gedoodverfde opvolger. In diverse zeeslagen heeft De Ruyter getoond dat hij een briljant strateeg is. Politiek gezien is het Hollandse volk verdeeld. Oranjeaanhangers en republikeinen vechten om de macht. De hyperintelligente republikein Johan de Witt is als raadspensionaris de machtigste man van de Republiek der Nederlanden, maar zijn tegenstanders proberen de onzekere, maar zeer ambitieuze jonge prins Willem III stadhouder te maken. De Ruyter en zijn gezin dreigen het slachtoffer te worden van een politiek steekspel waarin hij op een onmogelijke missie wordt gestuurd.

MICHIEL DE RUYTER werd geproduceerd door Farmhouse Film in coproductie met AVROTROS en het Belgische Ciné Cri de Coeur. De film is mede tot stand gekomen met steun van het Nederlands Filmfonds, CoBO, AVROTROS en met een bijdrage uit de Netherlands Film Production Incentive van het Nederlands Filmfonds. A-Film Benelux verzorgt de bioscoopdistributie in Nederland.

De Gouden Film, Platina Film en Diamanten Film worden door het Nederlands Film Festival en het Nederlands Filmfonds toegekend wanneer er voor een Nederlandse film tijdens de roulatie respectievelijk 100.000, 400.000 en 1.000.000 bioscoopkaartjes zijn verkocht. De Kristallen Film wordt uitgereikt aan Nederlandse documentaires die 10.000 bioscoopbezoekers hebben getrokken.

 

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Duivelse Dilemma’s –
Man in de CrÉche

De afgelopen twee jaar zond HUMAN een reeks korte films uit onder de naam ‘Duivelse Dilemma’s’. In de reeks films komen de hoofdpersonages in een situatie terecht waarbij ze een keuze moeten maken, maar een juiste keuze lijkt te ontbreken. Neerlands Filmdoek bespreekt de korte films afzonderlijk. We starten met de single-play Man in de Crèche van Paul Ruven.

Robert M.
In 2010 werd Nederland opgeschrikt door een even groot als grof kindermisbruik-schandaal. Robert M., werkzaam bij diverse kinderdagverblijven, bleek jarenlang kinderen seksueel te hebben misbruikt. M. bleek slechts een radar in een breder netwerk in wat nu de Amsterdamse zedenzaak wordt genoemd.

Crècheleider
Regisseur, producent en scenarist Paul Ruven neemt in Man in de Crèche de gebeurtenissen rond Robert M. als uitgangspunt voor een kort, prikkelend, maar niet altijd even overtuigend drama. Alleenstaande moeder Inge (Sanneke Bos) brengt haar dochtertje voor het eerst naar de crèche. Ze schrikt als ze ziet dat de crècheleider een man is, maar besluit haar dochtertje toch gewoon achter te laten. Gaandeweg de dag krijgt ze echter steeds meer spijt van haar keuze.

Prikkelend
Man in de Crèche schetst een intiem en boeiend portret van een moeder die worstelt met haar gevoelens. Met de gebeurtenissen rond Robert M. in het achterhoofd, is de twijfel en angst die ze voelt begrijpelijk. De scènes waarin we Inge zien worstelen met haar eigen gedachten, dicht op de huid gefilmd en begeleid door een uitstekende soundtrack, raken dan ook de juiste snaar en zetten de kijker eveneens aan tot denken.

Dialoog
Zo interessant als de innerlijke dialoog van Inge is, zo’n dooddoener is echter de gesproken tekst. De reeks ‘Duivelse Dilemma’s’ wil de kijker prikkelen en aanzet geven tot discussies, maar in Man in de Crèche schiet men daar in de dialogen tussen de personages te ver in door. De standpunten die worden ingenomen zijn te uitgesproken radicaal en te provocerend, waardoor het geheel aan zeggingskracht en geloofwaardigheid verliest. Een iets subtielere afwikkeling van de plot had Man in de Crèche als film zelf goed gedaan, maar de algemene doelstelling van de reeks – aanzet geven tot (innerlijke) discussie – is hoe dan ook gelukt.

Waardering: ***

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Interview met regisseur
Sacha Polak
(ZURICH)

In de tragische roadmovie ZURICH zwerft Nina (speelfilmdebuut van Wende Snijders) langs de Europese snelwegen om haar heftige verleden te vergeten. Het NFF sprak regisseur Sacha Polak over haar tweede lange speelfilm, die de internationale première beleefde op het filmfestival van Berlijn en vanaf 19 februari in de Nederlandse bioscopen draait.

ZURICH is bedacht met Wende Snijders in het achterhoofd. Hoe is dit gegaan?
Helena (van der Meulen, scenarist van de film, red.) zei: laten we iets met Wende doen! Toen heb ik gekeken naar een documentaire over haar en naar 24 Uur Met, waar ze te gast was. Ik vond Wende interessant om naar te kijken en ik was nieuwsgierig naar haar. Vanuit daar hebben we met haar afgesproken, toen was er alleen nog de synopsis van de film. Op dat moment had Wende het erg druk en ze had niet per se de behoefte om in een film te spelen. We bleven haar betrekken bij de film en nadat ze HEMEL (eerste lange speelfilm van Sacha, red.) had gezien wilde ze graag meedoen. Ik ben ontzettend blij met hoe Wende het doet. Ze is iemand die hard werkt en er voor honderd procent voor gaat. Ik ken niemand die zo gedreven en ambitieus is als zij en die alleen maar doet wat zij goed en belangrijk vindt.

Wende had nog geen ervaring met acteren in een speelfilm. Hoe ben je met haar te werk gegaan?
We hebben eigenlijk heel veel gepraat, gekeken naar het personage Nina en naar het script. De overeenkomsten tussen Nina en Wende waren een belangrijk onderwerp: kan Wende bij die emotie komen die het hoofdpersonage voelt, herkent ze de gevoelens? Zo zijn we scène voor scène te werk gegaan. We hebben woorden opgeschreven die Wende aan een herinnering deden denken die iets te maken had met de film. Zo hebben we vrij lang gerepeteerd. Werk je ook zo als acteurs al meer ervaring hebben of hangt dat echt van je hoofdrolspeler af? Het hangt wel van de hoofdrolspeler af. Met Hannah Hoekstra uit HEMEL heb ik ook zo gewerkt, maar zij had ook nog nooit in een film gespeeld. Ik vind het persoonlijk een fijne manier van werken. Ik kan me voorstellen dat meer ervaren actrices niet zo veel zin hebben om hun hele hebben en houden op tafel te leggen. Maar ik zorg wel dat ik een vertrouwensrelatie heb met de hoofdrolspeler zodat je elkaar een beetje kent voordat je aan zoiets begint.

ZURICH verloopt niet chronologisch: je ziet eerst hoofdstuk twee en daarna volgt het eerste hoofdstuk. Waarom heb je deze keuze gemaakt?
Dit was in het script al zo. Helena, Marleen (Slot, producent Viking Film, red.) en ik hebben er heel veel discussie over gevoerd. Dit was voor mij de meest interessante manier om emotioneel met Nina op deze reis mee te gaan. Het is een vrij extreme vrouw die een extreme daad begaat. Voor mij is die daad het eindpunt. Dat is iets waarnaar je toe moet werken; als die daad aan het begin zou zitten, dan was het een hele andere film geweest. Dit einde voelt voor mij ook als een einde. Het was een experiment, maar ik vind dat het goed werkt.

Je hebt aan deze film mogen werken in een speciaal programma in Berlijn: de Berlinale Residency. Kan je daar iets meer over vertellen?
Het was vooral een fijne periode waarin ik lang kon nadenken over de film. Mijn coach ging als een psycholoog het personage van voor tot achter door. Het was prettig om goed voorbereid te zijn en de tijd te hebben om met een script aan de slag te gaan. Ik zat met vijf andere filmmakers van over de hele wereld in Berlijn. Het was vooral leuk en leerzaam om daar met hen te zijn en van elkaar te leren hoe je werkt.

Wat zijn de plannen voor je volgende projecten?
Ik ben bezig met een Engelstalige film over Virginia Woolf en Vita Sackville-West. We zijn nu bezig met de pre-productie en met casten. Ik ben ook bezig met een project in Turkije. Ik werk nu samen met Stienette Bosklopper aan het scenario en het treatment is al zo goed als af. Maar dat komt na het Engelstalige project, zoals het er nu naar uitziet.

Waarom zou je juist voor deze film kaarten willen winnen?
Omdat ZURICH een tragisch liefdesverhaal is, met Wende Snijders die waanzinnig speelt. Dat is al een hele goede reden om naar deze film te gaan. Zij is buitengewoon en bijzonder om naar te kijken. Daarnaast is het een film die, naar ik hoop, lang bijblijft en waar mensen lang over zullen nadenken. Ik denk dat het een bijzondere ervaring is om naar deze film te gaan.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

In gesprek met Stanley Kolk, NCE (editor van de serie PENOZA en recentelijk ZWARTE TULP)

Hoe is jouw loopbaan begonnen? Wat inspireerde je om film montage te kiezen en niet bijvoorbeeld camera of regie ?
Zolang als ik me kan herinneren, waren wij thuis altijd film aan het kijken. Vaak in de bioscoop, maar natuurlijk ook uit de videotheek. We waren 1 van de eerste mensen met een videorecorder. En in mijn herinnering keken we dagelijks 1 (of 2) films... De vraag wat wil je later worden, was voor mij daardoor best makkelijk; Iets in film. Regie was, met voorbeelden als Kubrick, Scorsese, Hitchcock en Billy Wilder, wel wat hoog gegrepen... Maar ik had ergens gelezen dat de film in de montage gemaakt werd, dus dat leek me het doel.

ZWARTE TULP klinkt als een goed verhaal, wat kan je ons hierover vertellen?
Zwarte tulp is zeker een bijzonder project. Het gaat over 2 families die in de bloemenbollen zitten en die ieder bezig zijn om als eerste een zwarte tulp te kweken. Een auto-ongeluk in het verleden is een 2e bron van de jarenlange vete tussen de 2 families. Ik weet eigenlijk niet hoeveel ik er over mag zeggen, maar er zit ook nog een paranormaal randje aan deze serie, iets wat voorzover ik weet in Nederland nog niet is gedaan.

Is je uiteindelijke montage doorgaans vergelijkbaar met het script of verschilt dit veel?
Het is een schoolboek uitspraak; film maak je 3 keer, eerst op papier, dan op de set en uiteindelijk nogmaals in de montage. Maar ik ervaar dit ook daadwerkelijk zo. Ik denk dat het essentieel is om elk moment scherp te blijven en om te zien of het verhaal nog steeds op de best mogelijke manier vertelt wordt. Als er in de montage besloten wordt om iets aan het verhaal te veranderen dan betekent dit voor mij ook niet dat het slecht geschreven of gespeeld werd, in tegendeel, het is eerder een voortschrijdend inzicht.

Als iets niet werkt dan zal ik als editor er alles aan doen om het verhaal zo goed mogelijk te vertellen. Gelukkig vertrouwen de mensen waarmee ik werk me dit ook toe.

Bij Zwarte tulp bleek bijvoorbeeld dat Roeland Fernhout en Carolien Spoor een hele sterke chemie hebben. Dan moet je in de montage extra rekening houden met de plaatsing van hun scenes. Soms moest ik hun lijn, ondanks de sterke scenes, iets kleiner maken omdat deze het grotere verhaal van de serie in de weg zat.

Welke sequentie zou je als het meest uitdagend willen bestempelen?
Dat is een moeilijke vraag. Soms ontdek je in de montage dat er een paralel is tussen wat verschillende personages mee maken. Het is dan vervolgens de kunst om deze gebeurtenissen meer synchroon te krijgen zodat het ook daadwerkelijk optelt.

Iets anders wat misschien grappig is, zijn de zogenaamde herinneringen in de serie PENOZA. Zoals je weet begint een vervolg serie doorgaans met een samenvatting van wat er eerder in de serie gebeurde, maar dit zijn voor een editor, of voor mij althans, de minst leuke stukken om te maken. Bij seizoen 1 bedacht ik dat dit niet een reguliere samenvatting moest zijn en dat ik (omdat we dichter bij Carmen wilden zijn en hoe zij omgaat met haar problemen) het juist als een herinnering wilde vertellen.Dit uitgangspunt veroorzaakte echter dat elke aflevering met Carmen moest openen en dat de dingen die Carmen niet wist ook niet vertelt konden worden... Dit idee was best ongebruikelijk, maar bleek erg goed te werken.

Ok, PENOZA, elk seizoen lijkt intenser en intenser te worden voor Carmen en haar familie. Hoe verhoudt dit zich tot het montage proces?
Hoe veel kan een mens verdragen? Ik vind het fascinerend hoeveel Carmen te verduren krijgt en hoe Monic en de andere acteurs dit toch elke keer weer geloofwaardig weten te spelen.

In de montage besluit je doorgaans vaak om de vertelling iets tegen te kleuren omdat het snel allemaal zo heftig wordt, maar in PENOZA hebben we ervoor gekozen om juist met de emotie mee te gaan. De door mij gemonteerde muziek begeleidt bijvoorbeeld letterlijk wat we willen dat de personages en de kijkers met hen voelen. Ik heb het idee dat dit goed uitpakt, ook al zullen er natuurlijk altijd mensen zijn die vinden dat we iets te dik of te heftig vertellen.

Hoe lang werk je aan een serie als deze? En hoe begin je?
PENOZA is een uitzonderlijke en bijzondere serie. Ik ben er ook erg trots op dat ik daar aan mag meewerken. Tegelijkertijd is het ook een hele moeilijke serie om te maken, want Diederik van Rooijen (de regisseur - red) draait heel veel scenes met verschillende intenties in spel. Bovendien draait hij vaak extra scenes... Dit zijn scenes die niet in het script voorkomen, maar waarvan hij vermoedt dat we die nog ergens nodig zouden kunnen hebben in de verschillende verhaallijnen.

Je zult begrijpen dat we in de montage met al deze mogelijkheden niet meer simpelweg het scenario kunnen volgen.

Heb je favoriete schnitts of sequenties in PENOZA - en zo ja wat maakt deze zo bijzonder?
In PENOZA maak ik gebruik van zogeheten jump cuts... En doorgaans haat ik jumpcuts! Jumpcuts zijn vaak een effect, een makkelijke manier om onrust te creeren... Ik weet natuurlijk niet hoe ze op de kijker overkomen, maar ik probeer de jumpcuts in PENOZA altijd op een emotie of vanuit een energie in plaats van op een handeling te plaatsen. Ook heeft PENOZA een heel staccato bijna rigide manier van vertellen. Er zijn zeker als de energie van de personages hoog is nauwelijks ondergestoken teksten, en elke emotie wisseling proberen we te tonen... Hierdoor is het montage tempo veel hoger dan wat we doorgaans in Nederland doen, en misschien is het juist daarom wel zo leuk om te doen!

ZWARTE TULP is vanaf maart via het VOD kanaal VIDEOLAND beschikbaar en PENOZA IV is vanaf september 2015 wekelijks op NPO 3 te zien.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Recensie: Telefilm 2015 – Undercover

Boris Paval Conen maakte twee jaar geleden de prachtige telefilm Exit, een vluchtelingendrama dat zich nagenoeg volledig afspeelde op een locatie van drie vierkante meter. In Undercover reizen we van de provincie naar Amsterdam naar Turkije. De film, over een Turkse politie-agente die ingezet wordt in de strijd tegen een gevaarlijke drugsdealer, boeit, maar beklijft niet.

Geforceerd
De eerste scene van Undercover geeft eigenlijk direct het grootste probleem van de film weer. Agente Nurgül zit een kleine crimineel achterna en is verantwoordelijk voor zijn aanhouding. De koelbloedigheid en onderonsjes tussen de agenten die daarop volgt voelt geforceerd en gemaakt en weet hierdoor de juiste toon niet te bereiken. Een probleem dat de film de rest van de speelduur blijft achtervolgen. Vrijwel geen enkel personage weet echt een mens van vlees en bloed te worden, waardoor de gebeurtenissen wat op afstand blijven. Ook de plot voelt gekunsteld, waarbij al vrij snel duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit.

Tempo
Toch is Undercover zeker geen slechte film. Paval Conen houdt het tempo er goed in, en met name de finale – vanaf het moment dat Nurgül naar Turkije afreist – heeft zo zijn charme. De film boeit, zit technisch netjes in elkaar en zorgt zeker voor een aardig televisie-avondje, maar zo beklijvend of indrukwekkend als Conens vorige film is het allerminst.

Waardering: ** half

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Recensie: Gluckauf

Gluckauf is een behoorlijk rauw-realistisch vader-zoon verhaal in de Zuid-oostelijke – voormalige – mijnstreek van Nederland anno nu. Vrolijk wordt je er niet van, maar de film maakt wel treffend een wereld inzichtelijk die een bepaalde (a-)sociale klasse in het ‘Limburg na de mijnsluiting’ kenmerkt.

Lei heeft een innige band met zijn zoon Jeffrey, die hij rigoreus heeft weggehaald bij zijn ex-vrouw om hem alleen op te voeden. Lei sleutelt wat aan auto’s en jaagt op wild. Dat zijn passies die vader en zoon delen, evenals bier drinken en roken. De kost verdient Lei met criminele hand- en spandiensten voor de louche Vester. Lei staat bij hem in het krijt. Jeffrey vermoedt dat en besluit, zonder zijn vaders medeweten, daar wat aan te doen door op eigen houtje gewelddadige afrekeningen te gaan verzorgen voor Vester en co. Dat lijkt aanzienlijk lucratiever dan zijn private wiet-handeltje, maar dwingt hem ook morele grenzen te overschrijden waar zijn vader zo zijn vraagtekens bij heeft. Jeffreys nieuwe liefde Nicole blijkt dat niet te doen bij “het werk” van haar vriend, maar probeert hem en zijn liefdevolle vader wel nader tot elkaar te brengen.

Gluckauf (spreek uit als: Gloekauf, hetgeen een verbastering schijnt te zijn van de Duitse mijnwerkersgroet Glückauf, ten einde elkaar een veilige – afdaling en – opkomst te wensen) kan gezien worden als een verwijzing naar de wens dat Lei, uit het dal waar hij doorheen gaat, glorieus bovenkomt. Tegelijkertijd herbergt het de minder hoopvolle fonetische overeenkomst met het gulzige drinken dat Lei bezigt en ‘Glock’ is bovendien ook nog eens naam van een bepaald type pistool.

De film voltrekt zich in het Limburgse heuvellandschap en is gebaseerd op ervaringen uit het verleden van regisseur Remy van Heugtens. Naar zijn eigen zeggen na afloop van de Limburgse première was het voor hem en enkele direct betrokkenen dan ook wel heftig om de film daar nu te zien. Schrijver Gustaaf Peek goot Van Heugtens verhalen in een scenario waarvan de hoofdrollen worden vertolkt door de (zo goed als) in Belgisch Limburg opgegroeide en ervaren acteurs Johan Leysen en Bart Slegers. Voor de uit Limburg afkomstige Joy Verberk is het haar verdienstelijke speelfilmdebuut en de in Amsterdam geboren en getogen Vincent van der Valk lijkt daarmee het enige buitenbeentje in de volledig in het Limburgse dialect gesproken film. Laatstgenoemde heeft echter gestudeerd aan de Toneelschool in Maastricht en het type dat hij speelt kenmerkt zich, net zoals dat van Lei, nou niet bepaald door zijn uitvoerige spraak. Met het zo voor de streek kenmerkende “Jow” ter begroeting en bevestiging komt hij al een heel eind en uit het samenspel met de andere acteurs spreekt de nodige chemie.

Als ingewijde in deze regio kan ik natuurlijk wel heel kritisch zijn op de resulterende mengelmoes van dialecten, maar dat zal de meeste kijkers niet eens opvallen. Het ontbreken van de voor provincie zo kenmerkende mix van het Nederlands en de Limburgse taal vind ik daarentegen opvallender. Dat het verhaal zichtbaar in het hedendaagse Heerlen en omgeving speelt, terwijl het gevoelsmatig toch zeker zo’n tien jaar terug in de tijd is, zal de buitenstaander waarschijnlijk evenmin opvallen. Of dat nu ligt aan de set-dressing, de kleding of puur het gegeven dat het refereert aan jeugdherinneringen van de regisseur, kan ik moeilijk benoemen. De titelsong van de thematisch verwante Douwe Bob is, evenals de liedjes van Limburgers als Henk Stijvers en Leon Giessen, subtiel passend en vormt daarmee een aangenaam contrast met de stomende, bij jongeren populaire house-muziek. Het geheel is in ieder geval een mooie mengeling van de Limburgse natuur en aard van een specifiek gedeelte van de arbeidersklasse, die dicht op de huid van de overtuigende personages, op behoorlijk meeslepende wijze in beeld is gebracht.

Met de eveneens geslaagde episode “De Hosselaar” uit de eerste “Van God Los”-serie had Van Heugten reeds warm gedraaid voor deze ‘afrekening’ met zijn afkomst en ik ben benieuwd of hij zijn blik in de geplande 4-delige tv-serie “Kwaad Bloed” dan daadwerkelijk op het Limburgse mijnverleden zelf gaat richten.

Waardering: ***half

Gluckauf is vanaf 29 januari 2015 te zien in bioscopen door heel Nederland.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

JONGENS wint Cinema.nl
Afficheprijs 2014

De poster van Jongens, ontworpen door Susanne Keilhack, is bekroond met de Cinema.nl Afficheprijs 2014, een publieksprijs voor de beste filmposter van het jaar. De prijs bestaat uit 2.500 euro en een wisseltrofee: een ingelijst affiche van de klassieker Jonge harten (1936), ontworpen door Titus Leeser.

Susanne Keilhack kreeg haar prijs gisterenavond uitgereikt in De Talkshow van het Nederlands Film Festival, waar de film eerder al werd genomineerd voor vier Gouden Kalveren en bekroond met de MovieZone NFF Award, de prijs van de jongerenjury. Keilhack won de Cinema.nl Afficheprijs samen met Joost Hiensch ook al in 2012 (voor l’Amour des Moules) en 2011 (170 Hz). Sinds 2013 werkt ze alleen, onder de naam Buro Fritz.

Het winnende affiche toont de opbloeiende liefde tussen twee tienerjongens, de 16-jarige Sieger (Gijs Blom) en zijn vlam Marc (Ko Zandvliet), die hij heeft leren kennen op de atletiekclub. De fraaie, allesbehalve stereotiepe foto is gemaakt door Anouck Wolf.

“Een prachtig shot uit de film. De poster intrigeert als je de film (nog) niet hebt gezien en roept warme gevoelens op na het zien”, schreef een van de online-stemmers. “Het affiche geeft mooi, dramatisch weer waar de film over gaat. Troebel onrustig water waarin twee jongens intiem tegenover elkaar hangen,” noteerde een ander.

Jongens bleef Above Us All en Ne me quitte pas van Amira Daoudi, Poetins Olympische Droom van Jeen Berting en Soof van Marc Bunag en Martijn van Gelder ruim voor in de online-stemming. Er zijn ruim 2500 stemmen uitgebracht op de posters.

Jongens, een door Pupkin Film geproduceerde Telefilm van Mischa Kamp, is 9 februari uitgezonden in de Zappbios op Nederland 3 en is door Cinemien vervolgens bescheiden in de bioscoop uitgebracht.

De Cinema.nl Afficheprijs is in 2001 in het leven geroepen om een onderbelicht, maar belangrijk onderdeel van de filmpromotie naar een hoger peil te brengen. De winnaar wordt bepaald door het publiek. De voorselectie uit de complete jaaroogst van 2014 is gemaakt door een vakjury, bestaande uit Bor Beekman (filmredacteur de Volkskrant), Erik-Jan de Boer (visual effects-specialist), Youry Bredeveld (director Marketing & Communications Pathé), Emma Curvers (hoofdredacteur Cineville), Tibor Dekker (eindredacteur Cinema.nl), Pieter Henket (fotograaf), Martin Koolhoven (filmmaker), Alex de Ronde (directeur Het Ketelhuis), Marieke Saly (coördinator Communicatie & PR Nederlands Film Festival) en Monique van Schendelen (publiciteitsexpert). De jury beoordeelde niet alleen op artistieke criteria; de affiches worden ook geacht communicatief en wervend te zijn.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

De spannendste serie van Nederland

DVD – Penoza Seizoen 3 - Recensie


Penoza is misschien wel de spannendste serie van vaderlandse bodem ooit. Ook seizoen 3 was weer een lange reeks van spannende hoogtepunten waarin maffiabaas Carmen van Walraven (Monic Hendrickx) het moeilijker had dan ooit

.

Net toen Carmen besloot afstand te nemen van de onderwereld vertoonden de muren van haar misdaadimperium scheuren. Een van haar drugsrunners wordt opgepakt en dat brengt haar in problemen met het Colombiaanse drugskartel.

‘Mol’
Ook haar kinderen Lucien, Nathalie en Boris zorgen voor problemen. En dan loopt er ook nog een ‘mol’ rond in haar organisatie die zaken doorgeeft aan de politie.

Vervolg
Het einde van dit seizoen was ongelooflijk spannend en schreeuwt om een vervolg. En gelukkig heeft de KRO inmiddels laten weten dat een vierde seizoen van Penoza heel erg waarschijnlijk is. Tot het zo ver is, moeten we het doen met seizoen 1 t/m 3, maar dat is geen straf.

Oordeel
4 van de 5 sterren.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

3 vragen voor
Richard van Oosterhout

Richard van Oosterhout verzorgt al jaren de beelden van tal van langspeelfilms. Opgegroeid in Nederland, maar woont al een kleine eeuwigheid in België. Hij is de levenspartner en cameraman van Patrice Toye. Alles wat zij ooit gemaakt, zelfs haar eerste kortfilm ‘Vrouwen Willen Trouwen’, heeft hij van beelden voorzien. Maar ook in eigen land blijft hij een veelgevraagde cameraman. Nanouk Leopold heeft een paar films met hem gedaan en nadat hij ‘Little Black Spiders’ draaide voor zijn eigen vrouw, kreeg hij intussen namen als Harvey Keitel, Rossy De Palma en Gérard Depardieu voor zijn lenzen. Intussen vond hij ook nog de tijd om samen met 2 co-auteurs het boek ‘Cinematographers on Cinematography’ uit te brengen.

3 vragen voor Richard van Oosterhout

1. Waar hoopt u in 2013 op filmvlak mee bezig te kunnen zijn?
Wat nu al vaststaat is dat ik een heel mooi tv-reeks ga maken in Nederland en ik ga ook een heel speciale langspeelfilm draaien : de debuutfilm van Peter Hoogendoorn.

2 .Welke zijn de films waar u naar uitkijkt?
‘A Farewell to Fools’ : de film die ik draaide met onze nieuwe landgenoot, Gerard Depardieu, in de hoofdrol. ‘&ME’ : een film van Norbert Ter Hall over een driehoeksverhouding in Brussel en Europa.

3. Is er een Vlaamse filmmaker, acteur, actrice, D.O.P., setdesigner, of iemand anders uit de branche, die we speciaal in de gaten moeten houden?

Natuurlijk Line Pillet, Charlotte De Bruyne en alle andere nieuwkomers uit ‘Little Black Spiders’.

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Aanmodderfakker grote winnaar Gouden Kalveren

Het Gouden Kalf voor Tivoli Vredenburg

Aanmodderfakker, de tragikomedie van regisseur Michiel ten Horn, is de winnaar van de Gouden Kalveren, die vanavond zijn uitgereikt op het Nederlands Film Festival in Utrecht. Goede tweede is Nena van Saskia Diesing. Aanmodderfakker kreeg het belangrijkste Kalf, voor de beste film, en de prijzen voor beste acteur (Gijs Naber) en beste scenario (Anne Barnhoorn). Nena kreeg de Kalveren voor beste regie en beste actrice: Abbey Hoes.

Die laatste keuze is de verrassing van de avond. Abbey Hoes verslaat in haar eerste grote filmrol de afgetekende favoriet: Ariane Schluter die de titelrol speelt van het op feiten gebaseerde drama Lucia de B. Zo valt de Nederlandse inzending bij de Oscars dit jaar in eigen land geheel buiten de prijzen; een nogal curieuze gang van zaken.

Jaar van de ‘cross-over’
Met de bekroningen voor Aanmodderfakker en Nena krijgt een bepaald soort films in ieder geval een stevig opkontje: films van beginnende filmmakers, want Nena is de debuutfilm van Saskia Diesing (1972) en Aanmodderfakker is pas de tweede speelfilm van regisseur Michiel ten Horn (1983). Hij debuteerde twee jaar geleden met De ontmaagding van Eva van End. En beide films vallen ook – in ieder geval in potentie - in de categorie ‘cross-over’. Dat wil zeggen: films die artistieke ambities hebben, maar die niet al bij voorbaat door hun compromisloze aanpak gedoemd zijn om slechts een zeer beperkt publiek te bereiken. Op het Nederlands Film Festival vielen dit jaar de nodige zorgen op te tekenen van filmmakers over het uiterst geringe animo onder Nederlandse bioscoopbezoekers om naar arthousefilms te gaan. Wellicht dat de Kalveren in ieder geval voor deze twee films daar nog iets aan kunnen veranderen en verbeteren. Nena draait momenteel in de bioscopen, Aanmodderfakker komt eind november uit.

Coming of age

Nog een overeenkomst: beide films vertellen een coming-of-age-verhaal. Het deels autobiografische Nena gaat over de eerste verliefdheid van een pubermeisje in de jaren tachtig, die ook nog te maken heeft met een ongeneeslijk zieke vader die een doodswens heeft.

Aanmodderfakker gaat over de 32-jarige nietsnut van een student Thijs, die nog altijd op de zak van zijn ouders teert en niks met zijn leven doet. Als hij het veel jongere zusje van zijn zwager ontmoet, krijgt hij een kans om zijn leven wellicht een nieuwe wending te geven.

De belangrijkste Gouden Kalveren op een rijtje:
Beste film: Aanmodderfakker, Michiel ten Horn
Beste regie: Saskia Diesing, Nena
Beste acteur: Gijs Naber, Aanmodderfakker
Beste actrice: Abbey Hoes, Nena
Beste scenario: Anne Barnhorn, Aanmodderfakker
Beste documentaire: Ne me Quitte Pas, Niels van Koevorden en Sabine Lubbe Bakker

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Interview
Jorrit Kleijnen en
Alexander Reumers


Midden in de winternacht werd eind november groots uitgebracht als de eerste echte Nederlandse kerstfilm voor de hele familie. In de film van Lourens Blok komen we een sprekende eland tegen, besneeuwde landschappen en keren we na een happy end tevreden huiswaarts. Voor de muziek koos Blok twee jonge filmcomponisten die eerder dit jaar hun speelfilmdebuut hadden gemaakt met een sprankelende score voor de komedie Valentino. Score sprak met twee bevlogen, jonge componisten.




Jorrit Kleijnen (27) en Alexander Reumers (28) komen uit het zuiden van het land. Jorrit is afkomstig uit Kerkrade en Alexander uit Eindhoven. Tijdens hun opleiding aan de faculteit Kunst, Media & Technologie van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU) leerden ze elkaar kennen, meteen op de eerste dag dat ze met de studie Computer en Media begonnen. Al op jonge leeftijd speelden beiden piano en Alexander daarnaast ook viool.

Stage in Hollywood
Aan het einde van hun studie moesten Alexander en Jorrit stage lopen. Beiden hebben een voorliefde voor filmmuziek uit Hollywood, wat verklaart waarom ze al hun kaarten zetten op een stageplek in de befaamde filmstad. Zo probeerde Alexander vergeefs John Powell, zijn favoriete componist, te benaderen.

ʽUiteindelijk heb ik een aantal andere componisten een mailtje gestuurd. Een daarvan was Jeff Rona en die heeft me toen gebeld: ʽIk kan je nu wel gebruiken, dus kom maar.ʼ Toen hij het niet meer zo druk had, vertelde ik hem dat ik benieuwd was hoe het er bij een andere componist aan toe gaat. Hij heeft toen Klaus Badelt gebeld die wegens drukte iemand nodig had. Jeff vertelde hem: ʽIk heb hier iemand die capabel is.ʼ Toen ben ik een tijdje Klaus' technisch assistent geweest.ʼ Wat heeft Alexander in Hollywood opgestoken over filmmuziek? ʽOok mensen die al honderd films hebben gedaan werken gewoon door totdat ze er letterlijk bij neervallen. Ik zag hoe een orkestrator die talloze grote films heeft gedaan in zijn kamertje naast zijn bureaustoel op de grond lag te slapen, om vier uur 's nachts. Dat gaat de hele tijd maar door, de werkethiek is erg hoog. Verder staat er voor je gevoel een kloof tussen jou en de componist, alsof het bijna goden zijn die filmmuziek maken. En dan kom je erachter dat het gewoon mensen zijn zoals jij en ik, mensen die wel heel goed in hun vak zijn. Dat is op zich wel een motivatie voor mij om er nog meer voor te gaan teneinde hun niveau te bereiken.ʼ

Alexander vertrok begin november 2006 naar Hollywood. Jorrit volgde twee maanden later. Hoe heeft Jorrit het aangepakt? ʽIn 2006 was ik op het filmmuziekfestival Soncinemad in Madrid en daar kwam ik Christopher Young tegen. Ik zei tegen hem: ʽHet zou voor mij heel veel betekenen als ik een kijkje in jouw wereld mag nemen.ʼ Hij gaf me zijn kaartje en zei: ʽRegel het maar met mijn assistente.ʼ Van haar hoorde ik later: ʽOns volgende project is Spider-Man 3. Ben je er bewust van dat je een van de 300 mensen bent die hiervoor in aanmerking komen?ʼ Ik had me er al gauw bij neergelegd dat het niks ging worden. Maar ik wil nu eenmaal hoog inzetten. Op een dag kreeg ik een mailtje uit Hollywood: Hi Jorrit, if you're still interested we would love to have you. Toen heb ik direct een ticket geboekt en maken dat je wegkomt.ʼ Jorrits stage-ervaringen komen overeen met die van Alexander. ʽHet zijn hele goede, ervaren mensen, maar het zijn niet allemaal genieën in Los Angeles. Ze werken vooral heel hard, dus ik besefte dat je met hard werken en focus veel meer kan bereiken dan je denkt en dat het niet alleen maar een kwestie van talent is.ʼ

Paraphrase
Na terugkeer in Nederland rondden beiden hun studie aan de HKU af. Met een medestudent richtten ze in 2008 het bedrijf Paraphrase op. Alexander: ʽNa onze opleiding zijn we naar de Kamer van Koophandel gegaan om ons in te schrijven. Vervolgens hebben we een maand of drie uitgetrokken om eens goed na te denken over hoe het bedrijf in elkaar moest zitten en om de hele buitenkant op te zetten zoals de website en de huisstijl. Daarna zijn we gewoon begonnen. Jorrit had al een paar dingen in de televisiewereld en ook een opdracht van een andere componist en ik had tijdens mijn studie al aan een paar pitches meegedaan voor commercialmuziek.ʼ Om muziek die wat verder van hun bed ligt te kunnen maken, worden soms externe muzikanten ingehuurd. Jorrit: ʽIk denk dat het noodzaak was dat we ons breed inzetten. We mogen gerust zeggen dat we filmcomponisten zijn met een focus op orkestraal werk, maar ook op elektronische muziek. En als iemand bij ons komt met een opdracht, dan zorgen wij ervoor dat die opdracht gedaan wordt, ook al ligt dat soms buiten onze directe expertise.ʼ Alexander: ʽAls het een subgenre is, bijvoorbeeld dubstep, dan kunnen we beter iemand benaderen die daar goed in is en dan in samenwerking met zo iemand iets tot stand brengen.ʼ

Hun eerste volwaardige filmscore schreven Alexander en Jorrit voor Valentino, het speelfilmdebuut van Remy van Heugten, die ook afkomstig is uit het zuiden (Heerlen). Jorrit had Van Heugten enkele jaren eerder direct benaderd met als gevolg de opdracht om de muziek te schrijven voor een aantal afleveringen van de serie Hoe overleef ik? (2011-2012). Op basis van het script van de serie schreven ze muziek die zowel hun samenwerking verfijnde als het vertrouwen van Van Heugten in hen bestendigde. Jorrit: ʽToen ging Remy Valentino doen. Dat was zijn eerste grote film en hij durfde dat natuurlijk niet aan met een componist die hij nog niet kende.ʼ

Valentino is een multicultikomedie met Najib Amhali in de titelrol waarvoor Alexander en Jorrit een sprankelende, veelal humoristische score schreven. Hoe werkten ze samen? Jorrit: ʽWat we steeds vaker doen is dat we allebei iets maken zonder dat we erover praten, en dat we dan heel intuïtief op elkaar reageren. Het grappige is dat we best wel dezelfde smaak hebben, wat wellicht komt omdat we al lang samenwerken. Bij de laatste demo die we gemaakt hebben van een komende film, zitten enkele muzikale elementen die elkaar overlappen. Dat is de keuze van het instrument, de manier waarop je een motiefje opbouwt etc. Het is best ongelofelijk, want ik vraag wel eens aan medecomponisten: ʽHoor je niet dat het door twee mensen gemaakt is?ʼ Ik denk dat het onze allergrootste kracht is, dat wij heel goed vanuit één adem kunnen functioneren, maar toch met twee man werk verzetten.ʼ Er was nog een derde componist bij dit project betrokken: Michelle Bisceglia. Alexander: ʽMet Michelle hebben we al vaker samengewerkt. Bij Valentino was hij medecomponist en heeft hij ook de orkestraties gedaan. Wij zijn niet zo klassiek getraind, wat betekent dat als we een orkest moeten opnemen het voor ons lastig is om wat wij met de computer maken in notenschrift helemaal mooi te krijgen. Dat zouden we wel kunnen, maar daar zijn we dan veel te lang mee bezig.ʼ

Familiekerstsfeer

Valentino kwam in maart van dit jaar in de bioscopen en kreeg een goede pers. Zowel regisseur Van Heugten als Productiemaatschappij Lemming Film was over de score van de jonge componisten zeer tevreden. Via Lemming Film kwamen Alexander en Jorrit vervolgens terecht bij Lourens Blok die Midden in de winternacht aan het voorbereiden was. En passant deden ze eerst de muziek voor Bloks Feuten het Feestje dat in oktober van dit jaar uitkwam. In de grote Nederlandse kerstfilm van 2013 zit veel muziek. Welke functie heeft de score? Alexander: ʽDie warme familiekerstsfeer hebben wij geprobeerd er in te krijgen. Ik denk dat het wel goed gelukt is, wat wel raar is omdat we de muziek in de zomer aan het maken waren. Goede filmmuziek is voor mij wanneer je het theater uitloopt en je hebt eigenlijk helemaal geen idee meer van de muziek, maar die heeft wel de romantische scènes romantischer gemaakt en de actiescènes spannender.ʼ Jorrit vult aan: ʽJe helpt de kijker ook wanneer hij mag lachen, dat was bij Valentino ook zo. Op het moment dat de muziek komt, denk je: oh ja, dit mag ik grappig vinden ..... Wij hebben allebei in Hollywood gezeten en wij zijn fan van Hans Zimmer en John Powell. Ik denk dat Midden in de winternacht bij uitstek de film is geweest om op ons bordje terecht te komen. Ik ben er dan ook echt intens dankbaar voor dat het lot zo gespeeld heeft dat we net die film mochten doen.ʼ

2013 was ongetwijfeld een belangrijk jaar voor Jorrit en Alexander. Binnenkort kunnen we opnieuw muziek van hen horen. Voor het vijfde jaar op rij schreven ze de muziek voor het NOS Jaaroverzicht. Alexander: ʽDat was een van onze eerste klussen. Bij de NOS zijn we nog steeds kind aan huis, dus als ze muziek nodig hebben, dan bellen ze ons.ʼ En op filmgebied kunnen ze aan het werk voor Rabarber, een televisiefilm van Mark de Cloe en voor Gluckauf, de nieuwe film van Remy van Heugten die volgend jaar in roulatie gaat.

Hebben Jorrit en Alexander er wel eens aan gedacht terug te keren naar Hollywood? Alexander: ʽAls je teruggaat, dan kies je er echt voor om de rest van je leven of in ieder geval de komende vijf jaar je omhoog te werken en dan ben je non-stop aan het werk, dan geef je daar je leven aan over. Ik vind het nu ook leuk, zoals onlangs toen ik een keer tijd had om met vrienden op stap te gaan. Een ander verschil is dat we als jonge componisten nu al vijf jaar totale autonomie hebben, terwijl in Hollywood twintig mensen aan een film werken en dan ben je zeker de eerste tien jaar dat je er bent slechts een klein radertje.ʼ Jorrit tot slot: ʽEn ben je de hofcomponist, dan moet je nog de muziek van Hans Zimmer namaken. Het is wat Alex zegt: wij kunnen hier wel onze eigen dingen doen.ʼ

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................